Het product onderwijs in 2016…

Written by Erwin van Rooijen. Posted in Blogs

Ze zijn er elk jaar weer, de mijmeringen onder de kerstboom. Elk jaar verbaas ik mij er weer over, dat we het onszelf en elkaar steeds weer aandoen. Alle drukte en stress stapelen zich op in december en we slepen ons vermoeid en vaak ietwat gammel en snotterig naar de feestdagen. Waarom?

Waarom plannen we ons werk niet gewoon beter? Wat is er altijd zo ‘magisch’ aan het einde van het jaar? Op 1 januari loopt de tijd gewoon, in hetzelfde, meedogenloos lineaire ritme door. De tijd trekt zich niks aan van kalenders, agenda’s, begrotingen en jaarplannen. Wij hebben van de tijd een ‘afspraak’ gemaakt, een afspraak die ons soms behoorlijk dwars zit. Tijd is relatief, zo weten we sinds Einstein. Maar goed, dat zijn dus mijmeringen. Ik heb mezelf ook gewoon een deadline gesteld: deze blog moet op tijd af, voor de Kerst.

Over tijd en het streven naar efficiëntie gesproken…
Er komen experimenten in het hoger onderwijs waarbij studenten collegegeld gaan betalen per vak. Het idee daarachter is dat dat goed is voor hun brede ontwikkeling, dat het bijdraagt aan hun flexibiliteit en mogelijkheden tot zelfontplooiing. Het past ook in het paradigma van een ‘leven lang leren’ en in de trend van ‘vraaggestuurde bekostiging’. Er komen pilots en experimenten met ‘vouchers’, waarmee studenten op de ‘onderwijsmarkt’ hun ‘modules op maat’ bij elkaar kunnen ‘kopen’, bij publieke en/of private aanbieders, ‘level playing field’, u weet wel.

Wat vind ik daar nou van…?
Het mooie van mijmeringen is dat ze niet tot een conclusie hoeven te komen, dat ze niet hoeven te leiden tot een heldere en stevige opinie. Dus wat vind ik er nou van?

Natuurlijk ben ik sterk voor flexibiliteit en ook voor een ‘leven lang leren’. Alles is leren, binnen de school en buiten de school. Dat moet ook zeker gestimuleerd worden. Daarover heb ik op deze plek dit jaar eerder geschreven en gemijmerd, net als over ‘rendementsdenken’.

En daar begint mijn twijfel…
Is het nou wenselijk dat onderwijs steeds meer een ‘product’ wordt, dat je als calculerende burger kunt ‘kopen’. Is dat geen merkwaardige paradox wanneer het gaat om de toch idealistische doelstelling die eronder ligt: zelfontplooiing en een leven lang leren? Kan dat alleen maar door een voortdurende ‘kosten-baten analyse’ en een sturingsmodel dat daarop gebaseerd is? Hoe ver willen we gaan met de ‘individualisering’ van de ‘onderwijsconsument’? Schieten we daarin niet te ver door? Werkt dit nou een (verdere) tweedeling in de hand of leidt dit juist tot gelijke kansen en emancipatie? Ik ga er onder de kerstboom nog eens goed over nadenken en ga hierover in 2016 weer graag met u allen in gesprek.

Mooie feestdagen en een gezond 2016 toegewenst!

Erwin van Rooijen

 

Tags: , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment