Archive for December, 2012

De crisis voorbij…

Written by Peter de Leeuwerk. Posted in Blogs

Wij, de dertien mensen van Tien, zijn er mee gestopt, met het praten over de crisis. We weten heus wel dat hij er is, maar het erover praten lost hem echt niet op. Sterker nog: overal om ons heen zien wij de verlammende werking van het meehuilen met de wolven. Veel liever zien wij de crisis, hoe pijnlijk die voor mensen en organisaties ook kan zijn, als een nieuw startpunt. Een startpunt voor een nieuwe zoektocht naar de bestaansgrond van organisaties, voor échte verandering, voor nieuw elan, voor durf. Daar is een crisis óók voor bedoeld: voor het kunnen loslaten van allerlei verworvenheden die er in essentie niet toe doen en voor het opnieuw tot de kern kunnen komen. Daarom nemen wij vanaf nu het woord ‘crisis’ niet meer in de mond.

Onze belangrijkste opdracht is ook in 2013: organisaties nieuwe horizonten helpen vinden en hen in de zoektocht daarnaar begeleiden. Daarin gesterkt door de vaststelling dat er zo veel prachtige voorbeelden van organisaties zijn – zowel in het publieke domein als in het particuliere bedrijfsleven – die op basis van hun innerlijke kracht, visie en vertrouwen de toekomst naar hun hand weten te zetten en succesvol zijn. Díe kruisbestuivingen bewerkstelligen die ertoe leiden dat méér organisaties in beweging komen is, evenals in de afgelopen drie jaar van ons bestaan het geval was, ook in 2013 onze belangrijkste drijfveer als organisatieadviseurs en interim-managers.

Daar zijn wel een paar dingen voor nodig: realiteitszin én optimisme, omgevingsbewustzijn én zelfvertrouwen, doortastendheid én compassie. Deze dingen wensen wij je voor 2013 dan ook van harte toe. Maar eerst even genieten, genieten van je rust, van je dierbaren om je heen, van een goed boek, van mooie muziek, voor even heel wat anders, van het zalig nietsdoen.

Alle Tieners wensen je goede feestdagen.

En toen daalde de waterlijn…

Written by Peter de Leeuwerk. Posted in Blogs

“De onderlinge problemen die we momenteel als partners hebben, kenden we vroeger niet” verzuchtte onlangs een mede-eigenaar van een dienstverlenende ondernemer. Om daar aan toe te voegen: “Vroeger was alles koek en ei en nu vechten we elkaar  de tent uit. Hoe kan dat nou?” En toen confronteerde ik hem met een voor hem onthutsende hypothese: “Jullie hebben die problemen altijd al gehad, maar door het succes dat jullie desondanks wisten te boeken, bleef het onbesproken. Nu in deze tijden van crisis het schip minder zwaar beladen is – i.c. de onderneming minder opdrachten heeft en dus veel minder resultaat boekt – komt het schip hoger op het water te liggen en worden tal van butsen, gaten en roestplekken zichtbaar.” En dat was natuurlijk schrikken.

De tijd dat de meeste ondernemingen gedreven werden door één ondernemer, één leider, ligt inmiddels ver achter ons. Ondernemen is dermate complex en de marktresponstijden zijn dermate kort, dat succes steeds afhankelijker is geworden van complementaire teams, of zij nu partnerships, managementteams of co-investeerders heten. Beelden die teamleden van elkaar hebben, en van elkaars kwaliteiten en prestaties, zijn vaak even uitgesproken als onbesproken. Want waarom zou je de kat de bel aan binden zolang de zaken goed lopen? Het is bovendien al druk genoeg, dus waarom zou je energie verspillen aan een lastige discussie?

Prima gedachte natuurlijk, want de strijd moet niet binnen maar buiten worden gewonnen. Maar dan breekt een moeilijker tijd aan: de omzet loopt terug, het resultaat wordt slechter, de financiering begint nijpend te worden en het onderbuikgevoel wordt negatief. En dan begint de zoektocht naar barbertje, want barbertje moet hangen. Die zoektocht is echter maar kort, want  iedereen weet wie barbertje is. Ook barbertje weet dat; hij kan maar één ding doen, en dat is ‘duiken’ (d.w.z. ontkennen, andere voorstelling van zaken geven, heel hard – maar meestal niet effectief – gaan werken). Maar uiteindelijk is er geen ontkomen aan: barbertje wordt opgespoord en terechtgesteld. Logisch toch?

Of misschien toch niet? Ik twijfel erg. Want is het wel verstandig om een al veel langer bestaand intern probleem te gaan aanpakken als de externe problemen op hun hevigst zijn? Heeft de onderneming dan niet letterlijk alle energie die maar beschikbaar is nodig om zich staande te houden? En realiseert men zich eigenlijk wel welk effect gedonder in de tent heeft op de medewerkers en de sfeer in de organisatie, juist nu iedereen een stap harder moet lopen? En is nagedacht over de vraag hoe een scheidingsprocedure financieel moet worden afgewikkeld, juist nu het geld er gewoon niet is? En wat zullen externe financiers doen als de teamleden rollebollend over straat gaan? Nee, ik denk echt dat het in veel gevallen de verkeerde reflex is om in slechte tijden te doen wat in goede tijden had moeten gebeuren: de zondebok slachten. Laat barbertje nog even lopen, blijf hopen op en helpen aan zijn herstel (want ooit voldeed hij immers wel) en zet het onderwerp op een toekomstige, geheime agenda. Pak het op zodra de zaak weer op de rit staat. Ook voor dit soort problemen geldt immers:  it’s all about timing.

Peter de Leeuwerk