Archive for March, 2013

Endorsed…

Written by Roeland Buijsse. Posted in Blogs

Ik ben ‘endorsed’… op Linkedin. Geen idee wat het inhoudt, dus dat heb ik opgezocht. Het is een niet echt goed in het Nederlands te vertalen woord, maar het komt neer op een soort duim omhoog voor een bepaalde activiteit of vaardigheid. Waar ik voor ‘endorsed’ ben, ben ik al weer vergeten maar het is tamelijk hip om te ‘endorsen’ want om de haverklap zijn er updates met ‘duim omhoog’. Wat me opvalt is dat het nogal bijzondere activiteiten of vaardigheden zijn waar mensen voor ‘endorsed’ worden. Kijk, ‘endorsed’ voor strategieontwikkeling of teaching, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Sommige van mijn contacten worden echter ‘endorsed’ voor ‘government’. Government?? Ik ben zeer benieuwd wat je gedaan moet hebben om daarvoor endorsed te worden. Het is geen activiteit. Het is niet eens een werkwoord. Ook worden mensen endorsed voor ‘Dutch’. Dit lijkt me alleen een aanbeveling als je net een inburgeringstraject hebt gevolgd, anders lijkt me dat niet echt een prestatie.

Maar goed, al langer bestaat de mogelijkheid om in Linkedin iemand aan te bevelen via recommendations. Is me ook een keer overkomen voor een opdracht en dat vond ik erg aardig van de klant. Hier geldt alleen dat er nogal sprake is van inflatie. Sommige van mijn contacten zijn al meer dan 15 keer aanbevolen. Knap zeg! Om geen minderwaardigheidscomplex te krijgen ben ik er iets verder ingedoken en zo kwam ik er achter dat zij de mensen die hen aanbevolen hebben, zelf ook aanbevolen hebben. Ja, zo kan ik het ook.

Misschien ben ik hier iets te nuchter voor. In Amerika zal dit allemaal doodnormaal zijn. Laat het zien als je excelleert, geef daar aandacht aan in plaats van doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Zelf ben ik er achter gekomen toen ik voor mijn voormalige werkgever Accenture hoofddocent was op het opleidingsinstituut in Chicago. Als onderwijsteam kregen we de mogelijkheid om twee studenten een topwaardering te geven. Dit hebben we gedaan en ik heb deze waardering aan hun leidinggevenden in hun thuisbasis doorgegeven. Ook heb ik hen zelf geïnformeerd dat ze tot de besten van de klas behoorden. In de klas zelf heb ik gemeld dat twee van de studenten een topwaardering hebben gekregen, maar hier heb ik het verder bij gelaten. Na afloop kwamen mijn Amerikaanse co-docenten naar mij toe met de opmerking dat ik dat anders had moeten doen. Ik had de twee toppers ten overstaan van de hele klas in het zonnetje moeten zetten. Dat is onderdeel van hun succes.

Dit is altijd een beetje blijven knagen want ik denk dat ze gelijk hebben. Zelf had ik het niet nodig gevonden, maar in een andere cultuur kijk je daar heel anders tegenaan.

Ik ga nu iemand endorsen!

Roeland Buijsse

Wassenaar en is ze dat weer?

Written by Peter de Leeuwerk. Posted in Blogs

In het kader van de onderhandelingen tussen werkgevers, werknemers en de regering over het bereiken van een zogeheten ‘Oranjeakkoord’ wordt steevast verwezen naar het Akkoord van Wassenaar in 1982. Logisch, want ook toen was het slecht gesteld met de arbeidsmarkt, zoals ik mij als beginnend econoom en verse toetreder tot de arbeidsmarkt goed herinner. Maar wat mij het meest trof was de uitspraak – ik weet niet eens meer in welke krant – dat in 1982 werkloos zijn als een gemeenschappelijk probleem werd ervaren. En niet, zoals in deze tijden, als een individueel probleem, in de sfeer van ‘pech gehad’ of ‘gevolg van eigen keuze’. En die vergelijking heeft mij sindsdien niet meer losgelaten.

Zoals ook in 1982 komt werkloosheid steeds dichterbij. Niet alleen komen veel jongeren moeilijk aan goed werk (zo staan momenteel mijn eigen kinderen op de drempel van de arbeidsmarkt), maar ook steeds meer gewoon goed functionerende mensen komen verbouwereerd aan de kant te staan. Tegen deze achtergrond probeer ik de typische economenredenering tot mij te laten doordringen dat mensen die werkloos geworden zijn ‘een prikkel’ nodig hebben om weer aan te werk te gaan. En dat om die reden de duur van de WW (ernstig) moet worden bekort. En dan probeer ik mij de mensen in mijn omgeving voor ogen te nemen die zonder werk zijn geraakt en probeer mij een beeld te vormen van welke prikkel dat dan zou moeten zijn. Maar dan blijft het doodstil in mijn hoofd, iedere keer weer. Onze regering heeft meedoen, participeren, jezelf redden en werken uitgeroepen tot het ultieme doel en onderstreept dat in alles wat zij zegt, doet en laat. Is er dan zo weinig vertrouwen in de eigen burgers dat ze moeten worden bestraft als het even niet lukt? Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar toch ben ik ervan overtuigd dat (bijna) niemand zich neerlegt bij onvrijwillige buitensluiting van het belangrijkste maatschappelijk proces dat we in ons land kennen: betaald werk doen en daardoor voor jezelf en je gezin kunnen zorgen. De tegenwerping ligt natuurlijk voor de hand: “dat geldt natuurlijk alleen voor hoger opgeleiden voor wie werk synoniem staat met zelfontplooiing, status en aanzien, en dat is maar een kleine minderheid”. In mijn ‘vrije tijd’ ben ik commissaris bij een Sociale Werkvoorziening. In deze organisatie wordt dagelijks het ultieme bewijs geleverd van het belang van werk, van een eigen inkomen, van structuur in het dagelijks leven, van gewoon mee kunnen doen. Werk is voor iederéén van groot belang. Het is vast niet zonder reden dat het accent van de nieuwe Participatiewet op het (weer) mee gaan doen ligt. Door de participatieladder trede voor trede te beklimmen (her)ontdekken mensen dat je er heel veel voor terug krijgt. Ik durf zelfs de stelling aan dat een desastreus perspectief op veel mensen eerder een verlammend dan stimulerend effect heeft. Wat heb je aan WW-verlaging als het wel leidt tot nog minder consumentenvertrouwen, nog meer verplichte huizenverkoop en nog meer ongelukkige gezinnen en als het niet leidt tot sneller aan het werk gaan?

Werkloos zijn is verschrikkelijk voor de betrokkene en zijn omgeving. Maar laten we 30 jaar na dato van ‘Wassenaar’ opsteken dat (massa)werkloosheid toch in de eerste plaats een collectief probleem is. Het uittrekken van een van bedrag van 6 miljard euro om de Europese jeugdwerkloosheid te bestrijden (overeenkomend met € 100 per werkloze per jaar) zoals de EU onlangs heeft besloten, is helaas nog niet eens het begin van een oplossing.

Peter de Leeuwerk