Archive for July, 2013

Onthaasten…

Written by Roeland Buijsse. Posted in Blogs

Ik woon in Leiden en vlakbij zit een slager. Deze slager bestaat al ruim 100 jaar en het is net of er in die 100 jaar niets is veranderd, niet in het uiterlijk, maar vooral niet in werkwijze. De slager is één groot anachronisme. Ik heb een haat/liefde-verhouding met de slager. Op zaterdagmiddag staat de rij tot buiten, dat komt niet alleen door het grote aantal klanten maar vooral doordat alles op z’n elfendertigst gaat. En ik heb altijd haast. Oh wat confronteert deze slager me met mezelf.

Het gedrag van de medewerkers van de slagerij werkt op mijn zenuwen. Ze helpen namelijk een klant ook echt zoals het hoort. Je moet het meemaken om het te geloven. Het is verschrikkelijk. Natuurlijk maakt de slager geen gebruik van nummertjes. Bij elke bestelling krijg je drie wedervragen die ten dele over je bestelling gaan, maar net zo goed over een mogelijke glutenallergie kunnen gaan. Alles wordt ter plekke gesneden, gemaakt e.d. en dat allemaal onder een ontspannen conversatie met de klanten en elkaar. De medewerkers moeten continu op elkaar wachten voordat ze het onhandig gepositioneerde verpakkingsplastic kunnen gebruiken, dat by the way, weer zo ver mogelijk weg van het verpakkingspapier ligt. Af en toe wordt een klant meegenomen naar achter om zelf wat vlees uit te zoeken en na 5 minuten komen ze doodgemoedereerd weer naar voren, op het oog zonder enig resultaat. Hamburgers liggen al voorbereid klaar, maar ze maken ze toch nog liever even opnieuw klaar.

Daar komt nog bij: Ze zijn vriendelijk!! Oh mijn god. Als je je bestelling al verpakt aangenomen hebt, wordt nog geïnformeerd of je niet toch nog wat kruiden erbij wilt en wordt net zo makkelijk alles weer uitgepakt en opnieuw ingepakt.

De slager heeft  natuurlijk geen pinautomaat. Daar kwam ik de eerste keer dat ik er heen ging achter, maar niet getreurd want 200 meter verderop is een pinautomaat en de medewerker die me hielp wachtte gewoon 5 minuten totdat ik weer terug was zonder een nieuwe klant te gaan helpen. En ach, betalen dat is ook maar relatief. Laatst betaalde een klant € 3,50 extra want dat was hij bij een vorig bezoek tekort gekomen. Was ergens 3 maanden geleden, maar goed.

Oh, wat gaat het langzaam, oh wat kost het een tijd, maar wat is het heilzaam. Wat kom ik er altijd volkomen ontspannen vandaan. Het kwartier dat ik doorgaans moet wachten, is een yogales en een kuuroord ineen. Dit is onthaasten, en ik krijg er ook altijd een stukje worst bij.

Roeland Buijsse

Zomerse plannen en gedachten

Written by Peter de Leeuwerk. Posted in Blogs

De zomer staat traditioneel bol van het triviale nieuws. Serieuze kranten berichten uitvoerig over zomerfeesten, het NOS journaal geeft buitenlandcorrespondenten de ruimte om ludieke items te maken, het weer wordt vergeleken met de economische crisis – een beetje kil en elke mooie dag wordt weer opgevolgd door een paar grijze dagen, de Tour de France is tijdens zijn eerste drie dagen één grote reclamespot voor Corsica, de avondetappe van Mart Smeets wordt elke avond wederom door honderdduizenden mensen bekeken – zelfs als Mart het te langen leste toch eens serieus gaat hebben over dopinggebruik – en de persoonlijke gesprekken op kantoor en in de kleedkamer van de sportschool gaan uitsluitend nog over onze bijzondere vakantieplannen. Niet dat we er maar iets van opslaan, maar smullen doen we. Ik net zo goed.

Wat is dat toch, dat we in de zomer bereid zijn ernstige zaken te laten ‘overzonnen’ door op zichzelf onnozele dingetjes en daarin bijna eindeloos kunnen zwelgen? Verstoppen we ons voor het echte leven omdat we het niet goed aan kunnen, zijn we gewoon niet in staat hoofd- en bijzaken van elkaar te onderscheiden of is een touretappe gewoon belangrijker dan de idiote ideeën van sommige wethouders dat persoonlijke verzorging van de meest kwetsbare mensen in onze samenleving ook door werklozen en vrijwilligers kan worden gedaan? Eerlijk gezegd weet ik het niet en schrijf ik het maar toe aan de onnavolgbaarheid van de menselijke geest, die ook mijn geest is.

Dus dan maar in deze geest een zomers bericht over mijn eigen plannen en gedachten. Voor wat u het als lezer waard vindt. Samen met andere liefhebbers organiseer ik orgelconcerten in de Grote Kerk van ‘mijn’ Elst. Op 7 juli speelt onze ‘artist in residence’ Dirk Luijmes. Hij heeft mij beloofd dat hij ook muziek van Bach speelt, de mooiste muziek die ooit is gemaakt. Diezelfde Bach brengt ons deze zomer naar Leipzig; ik wil een keer zijn waar deze grootheid zijn geweldige muzikale nalatenschap heeft gemaakt en zelf ten gehore heeft gebracht. Over muziek gesproken: aan het einde van de vakantie zet mijn koor Poco Piú ‘Ein Deutsche Requiem’ van Brahms weer op de lessenaar; op woensdag 4 september mogen wij dit monumentale werk uitvoeren in de Arnhemse Eusebiuskerk. Een geweldig vooruitzicht. Ook maak ik mij druk om mijn sportieve prestaties. Zo probeer ik nu eindelijk de golfsport enigszins onder de knie te krijgen. Het stelt natuurlijk nog niet zo veel voor, maar aan het eind van de zomer wil ik eindelijk handicap 36 kunnen spelen. Zo niet, dan hang ik mijn stokken voor altijd aan de wilgen en ga ik voortaan wat nuttigs doen. Ook ben ik in training voor een fietstocht voor de ziekte ALS; begin september fiets ik op mijn racefiets mee voor dit goede doel: twee dagen achtereen 180 km, hopelijk in een goed wiel. Veel zitvlees kweken dus. Doe ik dan helemaal niets serieus? Jawel, elke zomer voer ik een reeks ‘zomerse gesprekken’ met bevriende relaties, waar ik niet alleen veel plezier aan beleef maar waarvan ik ook altijd weer wijzer wordt. Deze gesprekken staan dit jaar in het teken van ‘de organisatie na de crisis’. Ik schrijf er te zijner tijd vast een keer een blog over.

Zo werkt het menselijk brein kennelijk: het is een ratjetoe. Maar dat mag in de zomer.

Peter de Leeuwerk