Archive for March, 2014

Gemeenteraadsverkiezingen…

Written by Roeland Buijsse. Posted in Blogs

Gemeenteraadsverkiezingen  1
Mijn voormalig docent politicologie stemt nooit. Nooit gedaan ook. In eerste instantie was dit onbegrijpelijk voor ons als politicologen in spe, maar zijn redenering was dat zijn stem statistisch gezien nooit doorslaggevend was en hij dus met stemmen geen politieke invloed kon hebben. Met andere woorden, hij vond het nutteloos. Ik dacht hier aan toen ik de advertenties en discussies zag over het bevorderen van de opkomst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Politici maken zich zorgen over een opkomst waarvan de verwachting is dat deze lager wordt dan ooit. Een aantal gemeenten investeert fikse bedragen (Amsterdam € 400K, begreep ik) voor opkomstbevordering. Ik wil dit helemaal niet. Niet alleen vind ik het verspilling van geld en absoluut geen gemeentelijke taak. Maar bovenal, de redenering van mijn voormalig docent in herinnering halend, hoe hoger de opkomst, hoe kleiner de waarde van mijn stem. Wat mij betreft blijft iedereen thuis, breng ik als enige mijn stem uit. Natuurlijk begrijp ik wel dat een hoge opkomst belangrijk is voor de democratie, maar dan moeten partijen maar duidelijk maken dat er iets te kiezen is. Politicologen zijn machtsdenkers. Voor ons zijn opkomstbevorderende maatregelen contrair aan wat wij als stemmers met onze stem willen realiseren: invloed.

Gemeenteraadsverkiezingen 2
Een manier waarmee gemeenten de opkomst willen bevorderen en burgers willen informeren, zijn stemwijzers. Stellingen beantwoorden en je krijgt een advies over welke partij het dichtst bij je opvattingen ligt. Op zich een nuttig instrument. Althans voor de landelijke verkiezingen. Voor de raadsverkiezingen gaat het nergens over. De reden is dat in de verkiezingsprogramma’s van de partijen op lokaal niveau niet of nauwelijks begrotingen staan. De programma’s zijn in feite wensenlijsten, geen rekening houdend met de financiële gevolgen. Ik weet nog goed dat bij de partij waar ik ooit lid van was op een alv het verkiezingsprogramma werd besproken. In het programma stond een bezuiniging opgenomen op cultuur. Tijdens de vergadering werd deze bezuiniging door de ledenvergadering uit het programma geamendeerd. De opgenomen bezuiniging werd echter niet opnieuw ingevuld. De partijleider sprak hier achteraf zijn verbazing over uit, maar voegde er aan toe dat ze toch ook eigenlijk gek waren om een bezuiniging als deze op te nemen. Geen enkele partij deed het. Wat mij betreft is de functie van een verkiezingsprogramma vooral een document waarmee je de collegeonderhandelingen in gaat. Zeker geen document om stemwijzers mee te vullen om objectief advies te krijgen over welke partij het beste bij je past. Dat is een illusie.

Roeland Buijsse

Onderwijs en bedrijfsleven samen vooruit…

Written by Erwin van Rooijen. Posted in Blogs

Ik blijf me erover verbazen. Waarom is het voor het onderwijs en het bedrijfsleven nog steeds zo moeilijk om zich in elkaar te verplaatsen? Waarom is er zo veel wederzijds onbegrip? Waarom zijn er nog steeds de bekende en voorspelbare vooroordelen? Het thema en de problematiek zijn zo oud als de weg naar Rome.

‘Ze kunnen nog geen hamer vasthouden als ik ze hier binnen krijg …’.
‘Bedrijven hebben er geen idee van hoe het op een school werkt, wij hebben wel eerst tijd nodig om onze leerlingen op te leiden …’.
‘Zelfs de meest basale sociale vaardigheden hebben ze niet: op tijd op het werk zijn, correcte kleding …’.

In mijn werk kom ik het nog regelmatig tegen, dit type uitspraken. Voor een deel begrijp ik het wel. Het is inderdaad zo dat het (beroeps)onderwijs opleidt voor ‘de arbeidsmarkt van morgen’, terwijl het bedrijfsleven vandaag en het liefst gisteren jonge mensen nodig heeft met de thans benodigde competenties en vaardigheden. Het competentiegericht onderwijs (een combinatie van kennis, vaardigheden en gedrag) probeert tegemoet te komen aan deze behoefte, maar kan dit slechts ten dele.  En natuurlijk zijn het andere werelden met verschillende culturen, verschillende mensen, verschillende deelbelangen. Ik zeg nadrukkelijk deelbelangen, omdat er op de eerste plaats natuurlijk een overkoepelend gezamenlijk belang is: een goed functionerende kenniseconomie en een daarmee samenhangende, goed functionerende arbeidsmarkt. Dat weet men ook wel van elkaar. Maar het blijft lastig, het blijft schuren.

Toch is er alle reden tot optimisme. Ik zie in mijn werk zeker ook de nodige vooruitgang in de vele, creatieve en innovatieve pogingen van onderwijs en bedrijfsleven om daadwerkelijk bruggen te slaan, om de samenwerking te verbeteren en te intensiveren. Er zijn steeds meer activiteiten en projecten waarbij onderwijs en bedrijfsleven wel degelijk naar elkaar toe groeien, elkaar beter proberen te begrijpen en de handen ineen slaan. Dat is goed om te zien en het is mooi om daaraan een bijdrage te mogen leveren.

Zo werk ik regelmatig voor Het Platform Beroepsonderwijs (HPBO), dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van het Innovatiearrangement: VMBO scholen, ROC’s, Hogescholen en bedrijven werken samen aan innovatieve projecten, die gericht zijn op een betere aansluiting van het beroepsonderwijs op de arbeidsmarkt, een betere doorstroom van leerlingen in de beroepskolom en aantrekkelijker en competentiegericht onderwijs. In totaal zijn er 180 projecten in vele soorten en maten, variërend van ‘het puberbrein als innovatiekans’ tot ‘fashion connection: samenwerken in de modeketen’. Het is buitengewoon inspirerend om leerlingen, professionals uit het onderwijs en uit het bedrijfsleven enthousiast te horen vertellen over de geboekte resultaten en om hen te begeleiden in het delen van kennis en ervaringen. Dat laatste gebeurt in een reeks door het HPBO gefaciliteerde masterclasses onder de titel ‘Vermogen tot Vernieuwen’.
Ook heb ik de laatste tijd gewerkt voor TechniekTalent.nu, een samenwerkingsverband van werknemers- en werkgeversorganisaties voor acht technische bedrijfstakken met maar één doel: meer instroom en behoud van (jonge) mensen in de techniek. In vele projecten en samenwerkingsverbanden trekken onderwijs en bedrijfsleven samen op vanuit deze gedeelde ambitie. Als adviseur heb ik binnen TechniekTalent.nu gewerkt rond het programma Technet, dat de regionale samenwerking tussen bedrijven, basisonderwijs en (V)MBO scholen bevordert. Hier werd ik ook aangenaam verrast door de betrokkenheid en bevlogenheid van de verschillende betrokken partijen uit onderwijs en bedrijfsleven.

Natuurlijk is er nog steeds onbegrip, natuurlijk zijn er nog steeds vooroordelen en cultuurverschillen, natuurlijk blijven onderwijs en bedrijfsleven verschillende werelden. Maar de vele ‘best practices’ die gericht zijn op samenwerking en wederzijds begrip stemmen mij hoopvol. Het inspireert mij dan ook om in mijn werk een bijdrage te kunnen leveren aan deze samenwerking. Onderwijs en bedrijfsleven moeten en kunnen samen vooruit.

Erwin van Rooijen